Friday, February 15, 2013

Անցյալ Անորոշությունը

Մարդիկ, գիտե՞ք ինչ տանջող է անորոշությունը: Կապ չունի ինչի հետ է դա կապված, այն ուղղակի դանդաղ մահ կարող է լինել, եթե մի փոքր լուրջ վերաբերես նրան:
Այդ մեծարգո ԱՆՈՐՈՇՈՒԹՅՈՒՆԸ հյուր էր եկել նաև ինձ: Մի փոքր նրա հետ շփվելուց հետո հասկացա, որ նա պատկանում է կրծողների դասին: Այո, այո. բայց նա չի կրծում ինչ պատահի: Ոչ, նա հարգում է իրեն և մաշում է միայն Մարդկային Սրտերը: Դանդա՜ղ, աննկատ նա կարող է կործանել մարդուն: Ասեմ, որ ճանաչելուց հետո մեր Մեծարգո բարեկամին, ես ղեկավարումը վերցրեցի իմ ձեռքը և...
Հաղթանակը իմն էր: Նա սկսեց նահանջել: Չնայած, ինչպես պատահական իմացա՝ ուղղակի կյանքիս ուղին որոշեցի ես գծել և որոշել նաև ուրիշի փոխարեն՝ հաղթելու համար այդ անտանելի Անորոշությանը:
Ամեն ինչ հիասքանչ էր. ամեն դեպքում ես այդպես էի զգում: Ես այդպես ապրում էի՝ մինչև որ իմացա <պատահական>, որ ես ուղղակի պարտվել եմ, որ ամեն ինչ հեքիաթային չէ, որ որոշում կայացնողը Դու պետք է լինեիր, որ ես շտապել եմ, որ Իմ <Փոքրիկ իշխան>ն իրականում Այլ մոլորակում է ապրում:
Ես Պարտվել եմ...
Պարտվել եմ Քեզ՝ չնայած, որ մենք չէինք էլ մենամարտում:
Դու Հաղթել ես...
Հաղթել ես՝ չնայած, որ մենք չէինք էլ մենամարտում:
Մենք ընդամենը Չգիտեմ ԻՆՉ էինք զգում...
O՜, մարդիկ, հանկարծ չմտածեք, խնդրում եմ, որ ես տխուր եմ պարտությանս կապակցությամբ: Ամենևի՛ն: Պարտությանս միայն մի քանի վայրկյանն էր շոկային, հետո... Հետո ես քաջաբար ընդունեցի այն և ավելին, ես ուրախ եմ:
Այնպես որ, ես Պարտվել եմ, բայց մյուս կողմից՝ Ես Հաղթել եմ:
Տանջանքների Մեծագույն Վարպետ ԱՆՈՐՈՇՈՒԹՅՈՒՆԸ այժմ ննջում է խոր քնով:
Ես հաղթանակել եմ՝ Նրան և Ինձ՝ իմ երազանքներին, որոնք ամինաստ երկար չշարունակվեցին և հետագայի համար վերք չդարձան:
Մարդի՛կ, ամեն ինչին էլ կարելի է նայել լավ և վատ: Հիշեք միշտ Պարտության մյուս կողմում Հաղթանակն է: Դու ես որոշողը՝ Հաղթել, թե՝ Պարտվել: Քեզ կոչում տվողը միայն Դու ես:
Ընտրիր Հաղթողի դերը:
Հ.Գ. Հաղթանակը Իմն է, քանզի ես իմ կյանքում ունեմ Նրան: Իսկ այն, որ ես չեմ լինի, կամ, ավելի ճիշտ կլինեմ որպես մեկը հազարավոր վարդերից, նրա կյանքում, դա արդեն այլ հարց է: Ամեն դեպքում՝ ես ուրախ եմ:


Wednesday, February 6, 2013

Որոշումը քոնն է

Ես, որ կարող եմ ուրախանալ նվազագույնով, որ կարող եմ ինձ երջանիկ համարել միայն այն բանի համար, որ անցել եմ հարյուր քայլերից մեկը, հետո ոգևորվել ու շարունակել մնացած երկար ճանապարհս, որ կարող եմ ամեն բացվող օրվա համար ժպտալ ծանոթ-անծանոթի, Քեզ կիսատ ունենալուցս դառնում եմ վատատես, <Ոչ Ես>:
Ես նախընտրում եմ քեզ չունենալը՝ կիսատ ունենալուց: Ներիր, իհարկե, բայց ես Կիսատ Սիրել Չգիտեմ, ես չգիտեմ Կիսատ Ապրել, չգիտեմ Կիսատ Կարոտել: Այս ամենը նախընտրում եմ լիարժեք ունենալ: Եթե ապրում եմ՝ պետք է վայելեմ կյանքիս ամեն վայրկյանը, եթե սիրում եմ՝ սիրում եմ ամենը, սիրում եմ վստահ, եթե կարոտում եմ՝ ամբո՜ղջ սրտով, որ զգում են:
Իսկ դո՞ւ...
Դու ախր Իմ Մոլորակից ես. եկել, կանգնել ես շեմին ու... Արի՛, մի՛ ամաչիր: Մի տաքո՜ւկ անկյուն ունես դու՝ հատուկ քեզ համար պահված: Արի ու էլ մի՛ գնա: Սպասված ես դու Մոլորակումս...
Արի՛... արի ու մնա:
Իսկ թե չես գալու՝ գնա՛:
Այո՛, գնա՛: Քանզի միջանցիկ քամին կամաց-կամաց քայքայում է Մոլորակս, սպանում է Ծաղիկներիս, խրտնացնում Ձիերիս:
Փակի՛ր Դուռս՝ քայլ անելով.առաջ կամ ետ՝ Որոշումը Քոնն է:
Ուղղակի իմացիր, որ Քեզ, Միայն Քեզ, ՍՊԱՍՈՒՄ ԵՆՔ Ես, Ծաղիկներս ու Ձիերս...


Ամեն դեպքում ես երջանիկ եմ ունեցածովս... Դու կուռճացնես երջանկությունս քո ամբողջությամբ...