Արբած եմ
Բարև, բլոգս:
Շատ է պատահում, որ ցանկություն եմ ունենում գրելու, բայց ափսոսում եմ ժամանակը. ցանկանում եմ երկար հիշել երջանիկ պահերը օրվա:
Այնուամենայնիվ, երբեմն գրում եմ, այնպես որ նեղանալ չկա:
Արբած եմ լինում վերջերս: Հա, դա ես եմ, այն լուրջը, այն մեկը, ով միշտ պլանավորում էր գրեթե ամեն ինչ, ով... այն, ով ասում էր՝ ի՞նչ սիրահարվել:
Իսկ այսօր, այսօր ես արբած եմ: Երեկ էլ էր այդպես...
Ամենաթու՜նդ խմիչքն է մեղավոր: Ես չէի ուզում, բայց ստացվեց:
Ասում են՝ արբած մարդը ուրա՞խ է: Ես ուրախ չեմ... երջանիկ եմ կամ էլ շա՜տ թախծոտ: Անհասկանալի է: Կյանքի պես է զգացմունքներս արբած վիճակում՝ սև ու սպիտա՜կ: Սպիտակս այնքա՜ն անբիծ է. եթե լինում է իհարկե: Չէ, չեմ դժգոհում, շատ է սպիտակս: Դե, սևի առկայությունն էլ բնական է: Ամենաթունդ գինին էլ կարող է երբեմն կորցնել ազդեցությունը: Իսկ մյուս շիշը բացելը ժամանակ է պահանջում: Ես էլ կամաց-կամաց կախվածություն եմ ձեռք բերում: Այնպես է արդեն լինում, որ հազիվ եմ ինձ զսպում, որ նամակ չգրեմ ու <գինի> չպահանջեմ:
Երկար չգրեմ, քանզի միևնույն է, այն, ինչ զգում եմ, չեմ գրի: Շա՜տ են խճճված զգացմունքներս:
Ինչ անե՞մ, արբած եմ: Քեզնով եմ արբած, քո հմայքով, քո խոսքերով, քո ներկայությամբ:
Քո կա՜րճ, բայց երջանկաբեր ներկայությամբ:
No comments:
Post a Comment