Գիտեմ, որ շատերի համար արդեն տոներն ավարտվել են, իսկ ես ուշացածի պես բարեմաղթանքներ եմ հղում: Ես ուշացած չեմ համարում շնորհավորանքներս, քանզի այսօր ես ստացա այն, ինչ անհամբեր սպասում էի Ամանորի գիշերը: Երջանիկ էի ամենանոր մի քանի վայրկյաններին, քանզի ընտանիքիս հետ էի դիմավորում մի ամբողջ տարվա՝ 365 օրվա նորամուտը: Բայց... բայց ինչ-որ բան պակասում էր, շատ զգացնող ինչ-որ բան: Ձյուն չկար, որը ի սկզբանե նվազեցրել էր ամանորյա տրամադրության առկայությունը: Բայց դա չէր իմ ներքին թախծի պատճառը: Քո զանգին էի սպասում, որը ձյան փաթիլի պես չեղավ: Կարոտե՜լ էի քեզ անչափ:
Հպարտությունս, ներքին համոզումս, որ պետք է ապրել առանց քո մասին մտածելու վերադարձրին ինձ իմ սովորական, կորած տրամադրությունը: Համակերպվել էի, որ քեզ համար ես չկամ. այսինքն՝ կամ, բայց չեղածի հաշիվ եմ իմ աչքերով: Սպանող մտքեր, որոնք կրծում են հոգիդ, բայց այդպես էլ չեն ուտում: Այդպես, իմ ուժեղ բնավորությամբ, թողնելով վատ մտքերը անցյալում, լայն ժպիտով սկսեցի օրս:
Իսկ Ժպիտին Կյանքը Ժպիտով է դիմավորում, հաստատ: Տեսա Նրան: Այդպես Նոր տարվա ուշացած, բայց շատ սպասված հրաշքը կատարվեց: Լսեցի այն, ինչից կթռչկոտեի, եթե չվախենայի երջանկությանը վախեցնելուց: Շնորհակալություն, որ նորից ամանորյա նվեր ստացա՝ անգի՜ն ինձ համար:
Հ.Գ. Մարդի՜կ, հավատացեք հրաշքներին, նրանք կատարվում են:
Սիրե՜ք, որ սիրվեք:
Ժպտացեք. կյանքը լավատեսներին է սիրում:
No comments:
Post a Comment