Ասել ձմեռը չե՞մ սիրում: Գուցե և չէի սիրում, ցուրտը չէի սիրում: Իսկ հիմա սիրում եմ ձմեռս, քանզի այն գարուն է քեզ հետ: Սառնամանիքը՞ ձմռան. այն է չի զգացվում, քանզի բառերդ են ինձ ջերմացնում:
Անծանոթի աչքերում գիժ եմ երևում: Իհարկե, ամեն ոք էլ կարող է կարծել իսկապես գիժ եմ. ո՞ր նորմալ ՀԱՅ մարդն է անծանոթին անառիթ ժպտում, ո՞ր նորմալ մարդն է ժպիտը դեմքին, երգելով քայլում՝ վազելու նման: Շա՜տ քչերը, եթե, իհարկե կան այդպիսիք:
No comments:
Post a Comment