Բարև... Նախ ուզում եմ ներողություն խնդրել քեզնից, իմ ամենամաքուր ընկեր, որ երկար ժամանակով քեզ մենակ էի թողել: Տեխնիկական խնդիրներ կային:
Շա՜տ բան կար գրելու, կիսվելու: Մի կողմից վատ էր, որ չէի կարող կիսվել, մյուս կողմից էլ՝ լավ, որ մտքերս միայն ինձ հետ մնացին, որ այն երջանիկ պահերը, որ ապրեցի անցած մի երկու շաբաթում, միայն իմն էին:
Այնպիսի պահեր ապրեցի, որ կյանքում չէի էլ կարող պատկերացնել:
Կախարդական բառեր լսեցի, որոնք միայն ամենամոտ մարդուց կարող էի լսել, բայց...
Նախկին անծանոթը ակնթարթորեն դարձավ հարազատ...
Պահեր, որոնք ինձ միշտ չեն թողնելու, որ չսիրեմ կյանք, վայրկյաններ, որոնց մասին հիշողություններն ինձ միշտ հաջողակ մարդ լինելուս մասին է վստահեցնելու:
Ես հաջողակ եմ... ու կլինեմ այդպիսին՝ շնորհիվ իմ ապրած ու դեռ ապրելիք հրաշք պահերի շնորհիվ:
Հ.Գ. Մարդի՛կ, դուք էլ կարող եք ապրել հրաշք պահեր, եթե ուզենաք, եթե հավատաք ու իհարկե, կրողանաք տեսնել այդ հրաշքը:
Եղեք երջանիկ:
No comments:
Post a Comment