Thursday, July 26, 2012

Երազանքից նպատակ

Ողջույն:
Այսօր որոշեցի վերջապես գրել մտորումներիս, զգացողություններիս մասին և բացահայտել ևս մեկ գաղտնիք, որ ինձ հաջողակ ու երջանիկ զգալու իրավունք է տալիս:
Ես, ինչպես և բոլորը, ունեմ երազանքներ, որոնք ինձ ստիպում են ապրել: Երազանքներ, որոնք մի օր հաստատ իրականություն կդառնան, համոզված եմ: 
Իսկ ե՞րբ են երազանքներն իրականություն դառնում: Հիմա կասեք, որ դրանք այնքանով են լավ, որ միշտ հավատում ենք իրականանալուն, իսկ նրանք այդպես էլ մնում են անկատար: Թույլ տվեք չհամաձայնել այդ կարծիքին: 
Ցանկացած երազանք միշտ կարելի է դարձնել նպատակ ու ձգտել հասնել դրան: Եվ միայն քրտնաջան աշխատանքի, հստակ որոշված նպատակի դեպքում կարելի է իրականություն դարձնել այդ վերացական երազանքը:
Վերջերս ես այդպես էլ արեցի. երազանքներիցս մեկը նպատակի վերածեցի:

Նպատակին հասնելու ամենակարևոր կետերից մեկն էլ կարելի է ասել հստակեցված նպատակն է, երբ գիտես ինչ ես ուզում, ինչի համար ու ինչի ես պատրաստ դրան հասնելու համար: Այդպես, թվում էր գլխավոր քայլն արել էի՝ ունեի հստակ նպատակ, պատրաստ էի վատնելու ժամանակիս վիթխարի մասը, միայն թե խփեի նշանակետին: Այնինչ, արի ու տես, որ ճանապարհի գրեթե սկզբից դժվարություններն իրենց մասին հիշեցրին, վախս արթնացավ... հանգամանքներ, որոնք համառորեն դիմադրում էին իմ բոլոր փորձերին իրեն հաղթելու:
Այդպես ես գետնին հավասարեցված կլինեի նրանց հետ պատերազմում, եթե չլիներ ՆԱ: Մի մարդ, ում ճանաչելուս համար երջանիկ եմ: Երազանքս իրականություն դարձնելու ճանապարհին նա էր, որ ինձ ստիպեց չընկճվել, որ ինձ ստիպեց շարունակել պայքարս: Հաճախ հուսահատությունս այնքան էր գլուխ բարձրացնում, որ հուսահատվում էի ինձնից, իմ կյանքից (Հաջողակ մարդն էլ է ունենում նման զգացողություններ): 
Սակայն Նրա շնորհիվ շարունակում էի պայքարս: Տեսնելով ինձ օգնելու նրա ցանկությունը, զգալով երբեմն երևացող նրա հուսահատությունը, որ ինձ մոտ չի ստացվում, միևնույն ժամանակ նրա դրսևորած անկոտրուն կամքը՝ օգնելու երազանքիս հասնելու, ուղղակի ստիպեցին ինձ չհանձնվել, փորձել գնալ մինչև վերջ: Այնպիսի զգացողություն էր մոտս, կարծես իմ երազանքը հետին պլան էր մղվել ու ես պայքարում էի արդեն, քանզի ՆԱ այդքան ջանք էր թափում, կարծես արդեն իմ երազանքը նրա նպատակը լիներ: Ամեն ինչ անում էի, քանի որ նա էր պայքարում արդեն իմ անտանելի ՎԱԽԻ դեմ: Չնայած մի քանի օր տևած ճակատամարտն իրոք ծանր էր, մենք բավարարված էինք, քանզի հաղթանակը մերն էր: Թշնամին՝ այդ ՎԱԽ կոչվածը, ջախջախված էր: Հաղթանակ, բերկրալի հաղթանակ... և այն առաջին հերթին Նրանն էր, քանզի նրա շնորհիվ էր իմ մարտական ոգին վերածնվել:
Այդպես ես հասա նպատակիս... ավելի ճիշտ շահեցի վիթխարի պատերազմի գլխավոր ճակատամարտը: 
Դե ինչ, հաջողակ լինելու գաղտնիքներից մեկին էլ ծանոթացաք կյանքիս փոքրիկ դրվագից: Հիշեք, եթե դուք ունեք երազանք, նպատակ, միշտ ձեր կողքին հայտնվում են մարդիկ, հրաշագործներ, ովքեր օգնում են ձեզ իրականացնելու այն: Միշտ ուշադիր եղեք, որ տեսնեք նրանց: Նկատելուց հետո էլ շա՜տ զգոն ու խելամիտ եղեք, որ չկորցնեք նրանց, ամուր բռնվեք նրանցից, քանզի նրանց շնորհիվ դուք կհասնեք հրաշքներին:
Ինձ հանդիպած հրաշագործին շատ չնկարագրեցի, այնինչ կարող էի շա՜տ լավ ու լա՜վ բնութագրեր թվարկել: Դա չեմ անի, քանզի մի օր գուցե նա կարդա գրածս, իսկ ես այդպես չեմ սիրում (թող հանկարծ չմտածի, թե կեղծավորություն էր): Ամենակարևորներից միայն կասեմ, որ նա ունի ուժեղ կամք, շատ բարի է ու ժպտերես: 
Շնորհակալ եմ նրանից անչափ... 
Ես հաջողակ եմ ահա այսպիսի մարդկանց իմ շրջապատում ունենալու համար:

Հ.Գ. Ես դեռ շատ բան ունեմ անելու, որ վերջնական մարտը շահած համարեմ: Դեռ ունեմ բազում ճակատամարտեր, որոնք հաղթելուց հետո միայն կկարողանամ նպատակս կատարված համարել: Հուսով եմ մարտական շունչը միշտ կմնա հետս: 
Հաջողություն ինձ ու ձեզ երազանքից նպատակ երկար ճանապարհի հաղթահարման գործում:

Friday, July 6, 2012

Երեխայի պես

Այն, ինչ մտապահել էի, որ պատմեմ իմ հեքիաթից, որոշեցի հետո կիսվել: Այժմ ուզում եմ մի փոքր դրվագի մասին գրել, որը խորը իմաստ ունի իր մեջ:
Երեկվա օրս բավականին քաոսային էր: Երկար ճանապարհ ունեի անցնելու, իսկ այդ ճանապարն ինձ հետ անցնող մարդիկ ու միջադեպերն այնքան էլ իմ սրտով չէին: Չնայած՝ երևի մի քիչ չափազանցրի: Ամեն դեպքում, իմ ժպիտով ընկերացա հինգ տարեկան աղջնակի հետ, ում շնորհիվ տհաճ պահերը մոռացվում էին: Ճանապարհի մեծ մասն անցել էինք, տհաճ իրավիճակների շնորհիվ արդեն նյարդերս անջատել էի, փորձում էի ամեն ինչին թեթև նայել, երբ կանգնեցինք մեքենան լիցքավորելու համար:
Լավ է, որ գոնե ծաղիկներ կային լցակայանին մոտ, որոնք էլ գրավեցին ինձ: Իմ սիրելի երիցուկները... Երկար կանգնած մնալուց հետո իմ փոքրիկ ընկերուհին սկսեց ձանձրանալ: Որոշեցինք մոտենալ ծաղիկներին ու զրուցել բնության հետ: Երիցուկով <Սիրում է, չի սիրում> խաղացի: Սիրո՝ւմ էր...
Կանաչաչյա իմ ընկերուհին էլ հավեսի ընկավ ու սկսեց խաղը: 
Վարակեց իմ խաղով նաև մնացածին:
Մի երիցուկ էլ որոշեց զոհել իմանալու համար իր պապիկը արդյոք սիրում է տատիկին, թե՝ ոչ: Բայց նախօրոք ասեց, որ եթե նույնիսկ չսիրի, ՆՈՐԻՑ ԿՓՈՐՁԻ՝ ՄԻՆՉԵՎ ՍԻՐԻ:

Այդ սկզբունքով նա մեկին ստիպեց երևի տասից ավել երիցուկի թերթիկներ քամուն նվիրել՝ հուսադրելով, որ էլի փորձի, ու սիրված կլինի:



Հ.Գ. Երեխա... միամիտ կասեինք մենք՝ մեծերս, այնինչ նա չի հանձնվում, նա գիտի, որ եթե ինչ-որ բան չի ստացվում միանգամից, պետք է փորձել այնքան, մինչև ստացվի, եթե չեն սիրում, պայքարել է պետք սիրու համար...

Կախարդական վայրկյաններ

Բարև... Նախ ուզում եմ ներողություն խնդրել քեզնից, իմ ամենամաքուր ընկեր, որ երկար ժամանակով քեզ մենակ էի թողել: Տեխնիկական խնդիրներ կային:
Շա՜տ բան կար գրելու, կիսվելու: Մի կողմից վատ էր, որ չէի կարող կիսվել, մյուս կողմից էլ՝ լավ, որ մտքերս միայն ինձ հետ մնացին, որ այն երջանիկ պահերը, որ ապրեցի անցած մի երկու շաբաթում, միայն իմն էին:
Այնպիսի պահեր ապրեցի, որ կյանքում չէի էլ կարող պատկերացնել:
Կախարդական բառեր լսեցի, որոնք միայն ամենամոտ մարդուց կարող էի լսել, բայց...
Նախկին անծանոթը ակնթարթորեն դարձավ հարազատ...
Պահեր, որոնք ինձ միշտ չեն թողնելու, որ չսիրեմ կյանք, վայրկյաններ, որոնց մասին հիշողություններն ինձ միշտ հաջողակ մարդ լինելուս մասին է վստահեցնելու:
Ես հաջողակ եմ... ու կլինեմ այդպիսին՝ շնորհիվ իմ ապրած ու դեռ ապրելիք հրաշք պահերի շնորհիվ:


Հ.Գ. Մարդի՛կ, դուք էլ կարող եք ապրել հրաշք պահեր, եթե ուզենաք, եթե հավատաք ու իհարկե, կրողանաք տեսնել այդ հրաշքը:
Եղեք երջանիկ: