Բարեկամներս... Թույլ տվեք այսպես Ձեզ դիմել, մարդիկ, քանզի դուք էլ, երևի մի ժամանակ հավատացել եք հեքիաթներին, կամ էլ դեռ հավատում եք: Բախտակից ենք, բարեկամ ենք:Նախապես ասեմ, որ ես դեռ հավատում եմ ու երևի մինչև կյանքիս վերջն էլ հավատամ: Այո, այո, հավատում եմ: Չէ, մանուկ չեմ, ոչ էլ գիժ, միամիտ էլ չեմ: Ուղղակի գիտեմ, որ բարին կա աշխարհում, որ մենք ենք բարին ստեղծողը, որ մեր բարությամբ է չարը վերանալու: Ես ազնիվ եմ, անկեղծ եմ շրջապատիս հանդեպ, մի օր էլ նա է ինձ նման պատասխան տալու, շատերն էլ ինձ պես են, միանգամից դրականը ստանում եմ:
Լավ, կիսվել իմ՝ հաջողակ լինելու գաղտնիքներից մեկով: Խոսքը ցանկացած երևույթին վերաբերվելու մասին է: Ամեն ինչ կարելի է դիտարկել մի քանի տեսանկյուններից: Վերջերս միայն ես կարողացա գտնել ճիշտ անկյունը, որտեղից միշտ լույսի թեկուզ մի շող էլ երևում է:Ամեն ինչում կա՛ լույս: Հաստատ: Թեկուզ ցավի, տանջանքի... Դա հասկանալով՝ ես կարողացա ապրել այլ կերպ, կարողացա իսկապես ԱՊՐԵԼ, ոչ թե ուղղակի շնչել... Գիտեք, շատերին տարօրինակ է թվում իմ մշտական գոհունակ վիճակը, իմ հույսերը, իմ բարությունը, իմ ժպիտը, իմ սերն անծանոթին, իմ հոգատարությունը... Իսկ ես այդպես ապրում եմ ու դրանով էլ երջանիկ եմ, որ կարողացել եմ ստեղծել իմ ՀԵՔԻԱԹԸ...Մի քանի տարի առաջ ընկերներիցս մեկն ասեց, որ բավ է այսպես ապրեմ, որ հեքիաթներին չհավատամ, որ մարդիկ լավը չեն, որ նրանք միշտ դավաճանում են, ստում են, որ բարի չեն... Իսկ ես հավատացել եմ, հավատում եմ ու կհավատամ: Իմ հավատով էլ բազում մարդկանց կանչել եմ իմ հեքիաթ, որտեղ չկան չար կախարդներ, քանզի նրանցից ոչ մեկը ցանկություն չուներ նման դերակատարման:
Հրավիրում եմ նաև ՔԵԶ, իմ բարեկամ, այցելիր իմ ՀԵՔԻԱԹ, կամ ստեղծիր քոնը, ապրիր երջանիկ, եղիր հաջողակ: Ոչինչ դեռ ուշ չէ:
Հ.Գ. Ես էլ այսպես եմ ապրում: Չեմ ցանկանում, որ երբևէ իմ մասին ինչ-որ <Ինքնակենսագրություն> անունով թղթի կտոր պատմի՝ իր չոր, ձանձրույթ առաջացնող, թվերի ժողով հիշեցնող բովանդակությամբ: Ես ԻՄ ՀԵՔԻԱԹՆ եմ գրում գունավոր մատիտներով...
Բարև, մարդիկ:Հաճախ գրելու լավ առիթներ եմ բաց թողել՝ այլ գործեր առաջ տանելու համար:Այսօր էլ գուցե չգրեի՝ նախընտրելով քնել: Սակայն ցանկացա կրկին գրել <Նրա> մասին: Այսօր մի փոքր այլ կերպ կանվանեմ նրան, քանզի այսօր գտա նրա անունը, այն անունը, որով նրան կնքել եմ ես: Իհարկե, նրա ծնողների կողմից տրված անունն էլ հաստատ լավը կլինի, քանզի նա՛ է դրա կրողը: Ես անվանեցի նրան մեր օրերի <Փոքրիկ իշխան>:
Նա չհարցրեց իմ անունը: Նա չհարցրեց քանի տարեկան եմ: Նա հետաքրքվեց ինչով եմ զբաղվում. մարդու մասին խոսում են նրա արարքները:Ինչո՞ւ մենք բարեկամացանք, ինչո՞վ գրավեցի նրան, անկեղծ՝ չգիտեմ...Նրա անունը, որով դիմում են նրան բոլորը, չգիտեմ:Այսօր հասկացա, որ չեմ էլ ուզում իմանամ: Քանի տարեկան է, ինչպես էր սովորում դպրոցում, բուհում, որ բուհն է ավարտել, որտեղ է ապրում, ինչ մեքենա ունի... ինձ չեն հետաքրքրում:Ոչինչ չիմանալով՝ նրա մասին շատ բան գիտեմ:Նրա ժպիտը ամենագրավիչն է աշխարհում, նրա աչքերի փայլը ամենաայրողն է...Նա սիրում է հանգստանալ ոչ թե ծխախոտի թույնը ներքաշելով, ոչ թե սոց. ցանցերում պարապության մատնվելով, այլ ուղղակի հետևելով մարդկանց անցուդարձին:Մարդու մասին խոսում են նրա անկեղծ պահվածքը անծանոթի նկատմամբ, նրա ժպիտն ու բարությունը, որ ճառագայթում է դեմքից:Իմ կյանքի <Փոքրի՛կ իշխան> ես երջանիկ եմ, որ դու կաս իմ <Մոլորակում>:Ես քեզ սիրո՞ւմ եմ... Դա էլ չգիտեմ: Ես ուղղակի սավառնում եմ քո տված ջերմությունից, հետո տխրում բաժանումից... հետո անհամբեր սպասում վաղվան՝ հնարավոր հանդիպման անհագույց տենչով:Հ.Գ. Միայն թե դու չնեղանաս ու չգնաս <Իմ Մոլորակ>-ից: Ես այն կկիսեմ քեզ հետ, իմ <Իշխան>:
