Սիրում եմ ինձ այժմ... Պաշտում եմ աչքերս. նրանք աչքերիդ փայլն են տեսնում:
Ականջնե՞րս... իհարկե, նրանք էլ խանդելու կարիք չունեն. նրանց էլ եմ արդեն սիրում. ձայնդ են ինձ փոխանցում:
Սիրտս սովորականի պես իր գործը չի անում այսօր. որոշել է նաև աշխատանքի հետ վայելել իր կյանքը. երջանկությունից մանկան պես թրվռում է:
Ուզում եմ, որ կյանքի մեր ճանապարհները խաչվեն, ինչպես խաչվեցին սովորական մի օր մեր սովորական ճանապարհները: Ու թող որ պատահական հանդիպումը անհրաժեշտաբար հրաժեշտի չփոխարինվի:
Հ.Գ. Գուցե շատ բան եմ ուզում, բայց դե սիրտս ու հոգիս են պահանջում պահպանել իրենց երջանիկ պարը: Ես էլ ընդամենը բարձրախոսի դերն եմ կատարում:
No comments:
Post a Comment