Արդեն հունվարի 28-ն է՝ հայոց բանակի 20 ամյակը: Բայց դեռ չեմ ուզում շնորհավորել ազգիս, ինձ. կանեմ դա լավ տրամադրությամբ. համոզված եմ, որ առավոտյան տրամադրությունս ոչինչ չի իջացնի:
Իմ ծիծաղն էլ եկավ իմ հույսերից ու վստահ որոշումներից: Բայց դե ո՞վ է ինձ արգելում երազել, հույսով ու հավատով ապրել: Իհարկե, կան մարդիկ, այն էլ հարազատ, շատ մտերիմ մարդիկ. մարդիկ, որոնց պատճառած փոքր ցավն անգամ կարող է մահացու թվալ, բայց դե...
ԳԻԺ եմ ես... երևի... ո՞վ է ինձ պես սիրում կյանքը, նույնիսկ, երբ նեղացած է կյանքից, աշխարհից, ո՞վ է իր սրտին ստիպում մոռանալ սեփական վիրավորվածությունն ու մխիթարել վիրավորողին:
Ի՞նչ անեմ, այդպես է ստացվել, չեմ կարողանում ապրել, երբ շրջապատումս տխուր մարդ կա: Առնում եմ նրանց տխրությունն ու անվճար տալիս իմ ուրախությունն: Դրանից է երևի, որ երբեմն սիրտս չի դիմանում ցավին, որ հոգիս մրսում է ջեռուցվող տանը, որ օրգանիզմիս ջրային մասը արցունքների տեսքով դուրս է հորդում:Կգա ՎԱՂԸ: Դեմքիս ժպիտ անպայման կտեսնեք, խոստանում եմ...
Իսկ սի՞րտս... այն ստիպված կլինի ձևացնել, թե ուրախ է, մինչև վերջնական նորից չզգա երջանկություն...
Այսպես էլ է պատահում, երբ դեմքդ ԺՊՏՈՒՄ է, իսկ հոգիդ՝ ԼԱԼԻՍ... ասես ԾԱՂՐԱԾՈՒ ես...
Հ.Գ. Ամենասիրածս նկարներից. Պիկասո:
Ինձ նման է չէ՞ :)
No comments:
Post a Comment