Բարև...
Միայնությունս կիսող միակ իմ ընկեր, իմ բլոգ:
Կներես, որ դու ես արցունքներիս ականատեսն ու սառը մատներիս հետ շփվող ստեղնաշարիս ընկերը: Մի քիչ անկեղծանամ երևի: Գիտե՞ս, մտածում եմ երևի անունդ սխալ եմ ընտրել, կներես: Հա, հաջողակ եմ երևի, գոհ եմ կյանքից, բայց խոստովանեմ, որ իրականում ես այդպես եմ ցանկացել լինել. ինչ-որ տեղ ստացվել է, ինչ-որ տեղ էլ կյանքը ցույց է տվել, որ ինքն է իշխողը: Բայց միևնույն է, ես կյանքի հարվածներն էլ ընդունել եմ որպես մի կոփող դաս ու շնորհակալ եմ եղել, մտածել եմ, որ կարող էր ավելի վատը լիներ:
Բայց... այսօր... հիմա... գոնե անկեղծ լինեմ ինձ հետ ու խոստովանեմ, որ ատում եմ միայնությունը, որ կեսգիշերին ուզում եմ քայլել, ուզում եմ թաց մայթերին թողնել արցունքներս, ցավս, միայնությունս տալ քամուն, որ տանի հեռու-հեռու. ՄԱՐԴՈՒՑ հեռու: Այն ամենավատ թույնից էլ վատ է. սպանում է ոչ միանգամից, տանջում է հոգիդ, քրքրում ներաշխարհդ: Արգելվում է ԱՆՀԱՄԲԵՐ մարդկանց: Օգտագործելուց առաջ խորհրդակցել ՄԱՀՎԱՆ հետ: Սա էլ այսօրվաս իրականությունը:
Էհ, մարդիկ, դուք տալիս եք թևեր, միևնույն ժամանակ էլ կտրում ոտքեր՝ հնարավորություն չտալով անգամ քայլել. ուր է թե թռչել...
No comments:
Post a Comment