ՇՆՈՐՀԱԿԱԼՈՒԹՅՈՒՆ Երկիր մոլորակին, որ կա, որ դիմանում է մեր՝ մարդկանց անարգել վայրագություններին ու դեռ պահում է մեզ իր վրա:
ՇՆՈՐՀԱԿԱԼՈՒԹՅՈՒՆ արևին, որ ինձ արթնացնում է իր շողերով. չեմ սիրում մռայլ առավոտները:
ՇՆՈՐՀԱԿԱԼՈՒԹՅՈՒՆ երկուշաբթի օրերին, որոնք ինձ նոր բան սկսելու հնարավորություն են տալիս ամեն շաբաթ. լավ չի, բայց հաճախ նոր բան սկսելս թողնում եմ շաբաթվա սկզբին:
ՇՆՈՐՀԱԿԱԼՈՒԹՅՈՒՆ Նոր տարվան, որ երազելու, հրաշքներին հավատալու հույս է ներշնչում:
ՇՆՈՐՀԱԿԱԼՈՒԹՅՈՒՆ ընտանիքիս, որ ինձ հետ են, որ այդքան լավն են, որ ապրեցնում են ինձ դժվար պահերին:
ՇՆՈՐՀԱԿԱԼՈՒԹՅՈՒՆ ի վերջո ինձ. այո՛, ինձ, որ այսպիսին եմ, որ կարողանում եմ տեսնել լավը, զգալ երջանկություն փոքրիկ անակնկալից, սիրել, ժպտալ մարդկանց, որ կարողացել եմ ունենալ լավ ընկերներ, որ տեսել եմ նրանց մեջ այն հզոր էներգիան, այն բացառիկ դերը, որ միայն նրանք ունեն երկրիս վրա, անհատականությունն եմ հաճախ տեսել: Կասեք ինքնագովազդ է, կասեք ընկերներս են լավ մարդիկ, ես ինչ կապ ունեմ. ճիշտ եք, նրանք շա՜տ լավն են. բոլորն էլ լավն են, պետք է միայն տեսնել, պրպտալ ու գտնել այդ լավը:
Իսկ ես երկար ժամանակ այսպիսին չէի. ինձ համար սովորական էր արևն էլ, կյանքն էլ, մարդկանց ժպիտն էլ, ընկերներն էլ: Ժամանակի ընթացքում միայն գնահատեցի յուրաքանչյուր ապրածս օրը: Ուրեմն.
ՇՆՈՐՀԱԿԱԼՈՒԹՅՈՒՆ ԺԱՄԱՆԱԿԻՆ...
Հ.Գ. Մի քիչ եսասերիրությունս էլ ի ցույց դրեցի, բայց դե անկեղծ է պետք լինել, առաջին հերթին ինքդ քո առաջ:
ՇՆՈՐՀԱԿԱԼՈՒԹՅՈՒՆ մարդիկ, որ դուք կաք. առանց ձեզ ես ոչինչ եմ:
No comments:
Post a Comment