Ոգևորված դրանից՝ կարծում էի իմ բոլոր ցանկություն-երազանքներս ի կատար կածվեն. ԲԱՅՑ...
Ես, այսինքն, ոչ միայն ես, այլև ողջ ընտանիքս ապրում էինք մի բարձրագույն ցանկությունով, մի հավատով, որ ամեն ինչ կլինի, կլինի մեր ուզածով: Բոլորս էլ հույս ունեինք, բոլորս էլ թաքուն վստահ էինք, որ ամենը մեր ուզածով է լինելու, բայց վախենում էինք բարձրաձայնել:
Մեկ տարի առաջ, գրեթե այս ժամանակ, այնքա՜ն ջերմություն, հավատ ու հույս կար մեր տանը: ԲԱՅՑ... էլի այս բայցը...
Ամեն ինչում ԲԱՅՑն է մեղավոր... Մի օր, մի հույսերով լի օր... չէ, ինչ հույսերով լի օր. մի դաժան, կործանիչ օր փշրվեցին մեր բոլոր երազանքները, տունս սառեց մի տեսակ, կյանքը գույները կորցրեց...
Երկա՜ր օր, անվերջ թվացող օր... Տանջանք... Ողբում էր հոգիս... Ես կորցրել էի, շա՜տ թանկ բան էի կորցրել՝ ՀԱՎԱՏՍ ու ՀՈՒՅՍՍ...
ԲԱՅՑ... ախ, էլի այս բայցը... չէի կարող, ես իրավունք չունեի թուլանալ, լացել ու տրտմել. իսկ իմ հարազատնե՞րը: Նրանք մխիթարանքի կարիք ունեին, նրանց ուժ էր պետք, վստահություն... Ես էլ... չէ՞ որ ես միշտ հասկանում եմ կյանքին.... սա էլ բացառություն չէր... ՑԱՎ էր, ապրեցի, չանցավ, բայց... Երևի դա էր ճիշտը: Մենք ենք ուժեղ ուրեմն, որ կյանքը մեզ է տալիս իր բեռներից մի քանիսը: Ինչ արած, երբեմն պետք է օգնենք՝ չնայած չենք ուզում:
Հ.Գ. Կներեք խնդրում եմ նախատոնական այսպիսի օրով նման գրառման համար, բայց ուզում էի անպայման կիսվել, թողնել այս տարուն իր բերածը և Նոր տարի մտնել նոր ցանկություններով ու վճռականությամբ, որ ամեն ինչ լավ է լինելու, հաստատ:
Գրելուց կրկին վերապրեցի մի քանի րոպե... Հուզվեցի... Վերքս մինչև վերջ հավանաբար չէր սպիացել...
No comments:
Post a Comment