Կիսավիրտուալ, բայց իսկական ընկերներս

Բարև... Ինձ ու ձեզ, ընկերներ: Այսօր կրկին համոզվեցի իմ հաջողակ լինելու մեջ: Ես զգում եմ ինձ այդպես կարելի ասել շատ հաճախակի: Իմ հաջողակ լինելու պատմությունը դեռ ավելի մանրամասն ես կպատմեմ, բայց այսօր այս ուշ ժամին որոշեցի գրել, ավելի ճիշտ ինձ ստիպեց գրել իմ շա՜տ սիրելի ընկերներից մեկը:
Պատմեմ ոնց ծանոթացա նրա հետ: Այս տարվա հունիսին մի միջոցառման ժամանակ իմացա հայկական առաջին միկրոբլոգային կայքի մասին, որի ադմինիստրատորները միանգամից ինձ բանիմաց ու հաճելի թվացին: Դա էր երևի պատճառը, որ մի քանի օր անց որոշեցի այցելել նրանց ստեղծած կայքն ու հետաքրքրվել նրանց կատարած աշխատանքի արդյունքով: Բայց դե, ինչպես կյանքը ցույց տվեց, ես ուղղակի միանգամյա այցելությունով չբավարարվեցի. գրանցվեցի նաև ես: Այնքա՜ն հաճելի մթնոլորտ էր այտեղ տիրում, անծանոթ մարդիկ այնպես ջերմ ինձ ընդունեցին, կարծես իրար հազարավոր տարիներ ճանաչում էինք: :)  Մի քանի անգամ որոշեցի դուրս գալ այդ կայքից, քանզի զգում էի, որ կապվում եմ մարդկանց հետ, որոնց իրականում չեմ ճանաչում. գիտեմ նրանց առօրյան, ծանոթ եմ նրանց ընտանիքին, բայց այդ ամենը՝ վիրտուալ, ցավոք...
Բայց մի օր տեսա նրանց հայտարարությունը, որ որոշել են հանդիպել... Ուռա~: Բայց, այնպես ստացվեց, որ այդ օրը քաղաքից դուրս էի գնացել և ներկա չգտնվեցի (չնայած այդ ժամանակ մտածում էի, որ ավելորդ կլինեմ այդ հանդիպմանը, քանզի նրանցից շատերն արդեն իրական կյանքում ընկերներ էին):
Անցավ որոշ ժամանակ և...
Լրանում էր կայքի առաջնեկների առաջին հանդիպման միամյակը: Իհարկե, քաղցր հուշեր, հարազատ մարդիկ, ովքեր ինչ-ինչ պատճառներով միմյանց երկար ժամանակ չէին հանդիպել: Եվ որոշում. հանդիպում նույն օրը, ավելի մեծ խմբով...
Հանդիպման գնալու թաքուն ցանկություն, որ լսում էի ներսիցս, միևնույն ժամանակ՝ մտավախություն, որ կկորցնեմ այն լավը, որ կար մեջս արդեն հարազատ թվացող մարդկանց նկատմամբ, մյուս կողմից՝ օտար լինելուս մտատանջությունը:
Բայց դե, ներքին ձայնս հաղթեց: Գնացի հանդիպման: Հա, մոռացա ասեմ, որ մի քանի հոգու արդեն տեսել էի դրսում, ճանաչել էի նրանց, բայց չէի մոտեցել:
Հա, վերադառնամ հանդիպմանը: Մի հանդիպում, մի միջավայր, որն ինձ ստիպեց ընդունել, թե որքան լավը կարա լինի հայ երիտասարդությունը, որքան ընկերական, որքան սրտաբաց՝ նոր ընկեր ունենալու հարցում, որքան հոգատար (սա կայքի ադմինիստրատորներից մեկին է հատկապես վերաբերում, ով առանց դույզն-ինչ դժգոհելու  դիմավորեց ու ճանապարհեց խմբի իգական սեռի ներկայացուցիչների մեծ մասին): Շատ երկար չգրեմ, քանզի ինքս չեմ սիրում, երբ երկար ինչ-որ նյութ եմ տեսնում:
Դրական անսպառ էներգիա ստացա ես այդ հանդիպումից, որն ավելի ու ավելի հզորանում էր: Ես սկսեցի մարդկանց վիրտուալ զգալ, սկսեցի կլանել մարդու արձակած լույսը (Սոնայի ժպիտից ա դա գալիս), զգալ հոգատարությունն ու օգնելու պատրաստակամությունը, ընկերությունը...
Ես սիրեցի իմ վիրտուալ ընկերներին, ովքեր հաստատ շա~տ լավ ընկերներ են:
Հ.Գ. Այս նյութը գրեցի ընկերներիցս մեկի անակնկալի ազդեցության տակ. նա ինձ հաճելի անակնկալներ է մատուցում. երգեր է նվիրում ինձ վիրտուալ:
Ապրես, ջա~ն... Դու իսկապես լույս ես...
Մոռացա ասեմ, որ ես ՀԱՋՈՂԱԿ եմ. փաստերից մեկը սա էր: Ես ձեռք եմ բերել ՀՐԱՇԱԼԻ ծանոթներ, որոնց կարող էի և չհանդիպել: Շնորհակալ եմ կյանքից ու իրական-վիրտուալ աշխարհից նմանատիպ առատաձեռն նվերի համար: