Այլմոլորակայինների հետ բավականին տպավորիչ հանդիպումից հետո ես ուրախ էի զգում միայն այն մտքից, որ արդեն անցյալում է այդ հանդիպումը: Բայց ինձ անակնկալ էր սպասվում, համբերության թեստավորում երկրորդ անգամ: Կրկին հայտնվում եմ արտաքնապես չտարբերվող մոլորակում, որտեղ արդեն ինձ ծանոթ այլմոլորակայիններ են՝ առանց ոսկեծամիկի ու իր ընկերուհու: Ուրախ եմ գոնե դրա համար: Բայց... անակնկալները շարունակվում են... Հայտնվում են նրանք: Նորից ինչ-որ աշխուժություն: Բայց մոլորակի այդ տարածքն այս անգամ փոքր է թվում ընկերուհիներին ու որոշում են այլ տարածքում տեղավորվել՝ մինչ այդ, իհարկե իրենց եռանդն են ի ցույց դնում: Գեղեցկուհու ընկերուհին, որն ըստ իս, ավելի այլ սեռի ներկայացուցիչ կլիներ, խոսալու ընթացքում բարձրանում է մոլորակի՝ ոչ այդքան բարձր աստիճանի վրա ու սկսում թափահարել:
Մտքումս մի միտք է պտտվում, որն անընդհատ ցանկանում էր բարձրաձայնվել՝ <Արդյո՞ք դու աղջիկ ես>: Այս անգամ էլ, արդեն ի զարմանս ինձ, կարողացա զսպել ինձ: Ոչինչ չասեցի, բայց հուշերը մնացին այդ մոլորակի անդամներից, այդ <ԳԵՂԱՆԿԱՐԻՉ>-ներից:
Մնաց նաև ափսոսանքս, որ նրանք մեծանում են <Քուր ջան պպզի>-ներով, <Անմակարդակ են անգլերեն սովորղները> գաղափարներով՝ առանց նշույլ անգամ պատկերացում ունենալու արվեստի իրական աշխարհի մասին:
Դե, իսկ այս մոլորակի անունը մի սովորական երթուղային տաքսի էր, որն ինձ համար կարճ ժամանակով դարձել էր <ԱՅԼ ՄՈԼՈՐԱԿ>, իսկ ուղևորները, բացի երկուսից՝ <ԱՅԼՄՈԼՈՐԱԿԱՅԻՆՆԵՐ>:
No comments:
Post a Comment