Ջահել աղջիկն ու ծիրանները... Ծնունդդ շնորհավոր, տատիկ

ՀԻՇԻՐ, ՈՐ ՔԵԶ ՍԻՐՈՒՄ ԵՆ ՈՒ ԺՊՏԱ

Լինում են պահեր, երբ քեզ ավելորդ ես զգում այս աշխարհում, այն աստիճան թախծոտ ես լինում, որ կյանքը միայն ու միայն սև ես տեսնում: Այդ պահին մոռանում ես, որ կյանքն ունի շատ ու շատ գույներ, ծիածանի յոթ գույներից էլ շատ: Մոռանում ես սիրելիիդ ծիծաղի գույնը, մայրիկիդ հոգատարության գույնը, հորդ համառության գույնը, եղբորդ սիրո գույնը, քրոջդ նվիրվածության գույնը, հարազատիդ անչափ սիրո գույնը... Դեռ շատ կթվարկեի, բայց չցանկացա շարունակել, քանզի յուրաքանչյուրդ էլ հաստատ գիտեք ու ճանաչում եք դրանք. ոմանք գուցե մի քիչ շատ, ոմանք մի քանի գույն պակաս:
Իհարկե, լինում են պահեր, նույնիսկ կյանքի ինչ-որ հատված, երբ ամեն ինչ թվում է մռայլ, ամեն ինչ ձախողված, քեզ զգում ես աշխարհի ամենադժբախտ մարդը, անհաջողակը, բայց նույնիսկ այդ ժամանակ կյանքը լրիվ չի մատուցում իր սև գույնը, այն սևոտ է երևում, սակայն ցանկության դեպքում կարող ենք տեսնել նաև այլ գույները. ոչ  վառ կարմիրը կամ կանաչը, բայց բաց կապույտ կտեսնենք: Դա մեր հույսի գույնն է, որ շուտով կանցնի մեր թախիծը, մեր դժվարություններին կհաջորդի հաղթանակները: Դե, իսկ շատ գույներ չեն էլ լքում մեզ այդ պահերին նույնիսկ. դրանք թվարկածս գույներն են, որոնք երբեմն սովորական ենք համարում ու չենք գնահատում: Այնինչ առանց դրանց կյանքն իսկապես սև է դառնում ու գույները, կարելի է ասել, վերանում են:
Երբ տխուր ես, երբ քեզ թվում է, թե աշխարհն երես է թեքել քեզնից, ուղղակի հիշի՛ր, որ քեզ սիրում են, որ ինչ-որ մեկը թախծում է քեզ հետ, գուցե շատ ավելի շատ, քան դու, քանզի դու ես նրա համար կյանքը, ժպիտն ու գույները բոլոր:

Հանդիպում ԱՅԼՄՈԼՈՐԱԿԱՅԻՆՆԵՐԻ հետ, օր 2

Այլմոլորակայինների հետ բավականին տպավորիչ հանդիպումից հետո ես ուրախ էի զգում միայն այն մտքից, որ արդեն անցյալում է այդ հանդիպումը: Բայց ինձ անակնկալ էր սպասվում, համբերության թեստավորում երկրորդ անգամ: Կրկին հայտնվում եմ արտաքնապես չտարբերվող մոլորակում, որտեղ արդեն ինձ ծանոթ այլմոլորակայիններ են՝ առանց ոսկեծամիկի ու իր ընկերուհու: Ուրախ եմ գոնե դրա համար: Բայց... անակնկալները շարունակվում են... Հայտնվում են նրանք: Նորից ինչ-որ աշխուժություն: Բայց մոլորակի այդ տարածքն այս անգամ փոքր է թվում ընկերուհիներին ու որոշում են այլ տարածքում տեղավորվել՝ մինչ այդ, իհարկե իրենց եռանդն են ի ցույց դնում: Գեղեցկուհու ընկերուհին, որն ըստ իս, ավելի այլ սեռի ներկայացուցիչ կլիներ, խոսալու ընթացքում բարձրանում է մոլորակի՝ ոչ այդքան բարձր աստիճանի վրա ու սկսում թափահարել:
Մտքումս մի միտք է պտտվում, որն անընդհատ ցանկանում էր բարձրաձայնվել՝ <Արդյո՞ք դու աղջիկ ես>: Այս անգամ էլ, արդեն ի զարմանս ինձ, կարողացա զսպել ինձ: Ոչինչ չասեցի, բայց հուշերը մնացին այդ մոլորակի անդամներից, այդ <ԳԵՂԱՆԿԱՐԻՉ>-ներից:
Մնաց նաև ափսոսանքս, որ նրանք մեծանում են <Քուր ջան պպզի>-ներով, <Անմակարդակ են անգլերեն սովորղները> գաղափարներով՝ առանց նշույլ անգամ պատկերացում ունենալու արվեստի իրական աշխարհի մասին:
Դե, իսկ այս մոլորակի անունը մի սովորական երթուղային տաքսի էր, որն ինձ համար կարճ ժամանակով դարձել էր <ԱՅԼ ՄՈԼՈՐԱԿ>, իսկ ուղևորները, բացի երկուսից՝ <ԱՅԼՄՈԼՈՐԱԿԱՅԻՆՆԵՐ>:

Հանդիպում ԱՅԼՄՈԼՈՐԱԿԱՅԻՆՆԵՐԻ հետ

Այսօր պատահաբար հայտնվեցի նոր աշխարհում: Հա, ասեմ, որ շատ ջանք չպահանջվեց ինձնից դրա համար. ո՛չ տիեզերանավ, ո՛չ երկար նախապատրաստական աշխատանքներ... Հիմա կասեք երնեկ ինձ, ինչ հաջողակն եմ ես, հրաշքի մասնակիցն եմ դարձել, ուրիշ մոլորակի հյուր...
Ավաղ, բայց չեմ կարող հաստատել ձեր մտածածը: Պատմեմ այլմոլորակայինների մասին, իսկ դուք կկռահեք հիասթափությանս պատճառը:
Առաջին հայացքից այլմոլորակայինները կարծես ոչնչով չէին տարբերվում մեզնից: Բայց, առաջին հայացքից միայն. կային բամբասկոտներ նրանց մեջ, մեկը կար, ով բավականին քաղցած էր ու քաղցը հագեցնելու համար քաղցր ձողիկներ էր խռթխռթացնում... նման էին մեզ: Ամեն ինչ փոխվեց, երբ հայտնվեց նա ընկերուհու հետ: Նա, այդ ոսկեփայլ մազերով, հետաքրքիր սանրվածքով աղջնակը. ոսկեծամ գեղեցկուհի... Բայց ամեն ինչ փոխվեց, երբ նա սկսեց խոսել: Կախարդական փայտիկն իր ուժը կորցրեց, ու ոսկեծամ գեղեցկուհին վերածվեց արտաքնապես գեղեցիկ մի վհուկի: Հիմա կասեք, թե ինչպես ես հասկացա նրա խոսքը. չէ որ ես ուրիշ մոլորակում էի. մի՞թե ես հանճար եմ, ով միանգամից հասկացավ այմոլորակայիններին: Շտապեմ պատասխանել, որ ոչ, ես հանճար չեմ ցավոք, ուղղակի նրանք խոսում էին հայերեն, բայց ի՜նչ հայերեն...
Ներկայացնեմ որոշ դրվագներ, իսկ դուք պատկերացում կազմեք իմ վիճակի մասին: Ուրեմն, այս՝ դեռ չբացահայտված գեղեցկուհի վհուկը հայտնվելուն պես սկսեց խոսել ընկուրու հետ ու գրավել բոլորի ուշադրությունը՝
-Քուր ջան, արի ստե, ստե պպզելու տեղ կա, արի պպզի:
-Չէ, սենց լավ ա, ես սիրում եմ կայնել:
Հետո, քանի որ գեղեցկուհուն դեռ ոչ ոք լավ չէր ճանաչում, նա որոշեց ներկայանալ: Խորամանկ քայլ անելով՝ նա նախ խնդրեց, որ իր մոլորակի անդամները ներկայանան: Հասնիկ... հետո ես եմ, բնականաբար լռություն է, հետո ուրախություն...
-Ինքը մեր մոլորակից չէ, ասաց նրանցից մեկը:
Հետո Շուշան, Վարդ, Եղրևանի և այլն: Գեղեցկուհին, իհարկե ուշադրություն չէր դարձնում անուններին, նա միայն ցանկանում էր իրեն ներկայացնել: Ներկայացավ: Հետո գնաց ավելի թեժ խոսակցություն, որն ավելի նման էր գեղեցկուհու մենախոսության: Նա առաջարկեց բողոքել մոլորակից, ղեկավարներից: Առաջարկեց ու սկսեց իր իսկ բողոքները, որոնց, եթե արդար լինես, կարելի է անվանել <խակ խաղողներ>:
Դե, բողոք-մենախոսությունից հետո, երբ սկսեցին արդեն ընդհանուր զրուցել, ես պարզեցի, որ նրանք արվեստաբաններ են, ինչպես իրենք ասեցին՝ ՑՆԴԱԾ արվեստաբաններ, գեղանկարիչներ:
Պատկերացնո՞ւմ եք զարմանքս: Ինձ հանդիպած գեղանկարիչները, արվեստի մարդն, ընդհանրապես, եղել են մեծություններ, սրբություն, յուրահատուկ մտածողությամբ, աուրայով օժտված մարդիկ՝ անկախ տարիքից: Իմ առաջին ծանոթյունն արվեստի, նկարչի, ստեղծագործողի հետ եղել է դպրոցում: Ուսուցիչս՝ յուրահատուկ այդ անձնավորությունը, սովորեցրեց ինձ տեսնել հոգին, նկարի հոգին: Ես սկսեցի զգալ, զգալ նկարչին, ապրել նրա կյանքը՝ նկարը ստեղծելիս, լինել միջնադարում, զգալ Պիկասսոյի վրձնահարվածները, ապրել Վիվալդու գարունը...
Իսկ հիմա, այս մոլորակում, չափանիշներն այլ են: Այդ նորաթուխ, առաջին քայլերն անող <արվեստաբան, ցնդած գեղանկարիչները> ամբողջությամբ այլայլում էին հիշողություններս, արթնացնում բարկությունս:
Ինչևէ, զսպեցի ինձ: Բարեբախտաբար, ափսեն, որի մեջ հայտնվել էի, կանգ  առավ, ու ես հնարավորություն ունեցա իջնել, վերադառնալ իրականություն: