Ինչ-որ բան եմ ուզում: Ի՞նչ: Ես էլ չգիտեմ: Հա, իսկապես չգիտեմ: Շատ հակասական զգացողություւներ ունեմ: Մեկ շատ ուրախ եմ, հետո շատ տխուր եմ, հետո՝ կրկին ուրախ, կարելի է ասել գրեթե երջանիկ: Մի օրվա մեջ շատ չե՞ն փոփոխությունները: Դե, իսկ գլխացավս միակ ինդիկատորն է իմ քաոսային մտքերի, զգացմունքների ու ներկա վիճակի:
Չգիտեմ էլ ինչու է միշտ այսպես լինում՝ ուրախ-տխուր-ուրախ-մանթո-արդեն կեղծ ուրախ-գլխացավ...
Ու խեղճ բլոգս ստիպված է ինձ հետ արթուն մնալ այս ուշ ժամին: Էէէ, բոլորին տանջում եմ:
Ի՞նչ անեմ. միայն բլոգիս եմ ասում, որ երջանիկ եմ. վախենում եմ շատերին ասելուց՝ չեն հասկանա, որ կարելի է այսքան սիրել կյանքը, այդքան սիրել ամեն ինչ: Գիժ կհամարեն ինձ մարդիկ, իսկ երջանկությունս կնեղանա ու կգնա:
Չնայած, կարծում եմ հաճախ երևում է երջանկությունս: Աչքերիս փայլն ու դեմքիս լայն ժպիտը երևի ինձ մատնում են:
Ինչևէ, ես երջանիկ եմ: Շատ արտասովոր բաներ չեն կատարվում կյանքումս, ուղղակի միշտ կարողանում եմ գտնել երջանկության այն չամիչը, որ կա իմ կյանքում: Իսկ չամիչ, այն էլ շոկոլադապատ, կա յուրաքանչյուրիդ կյանքում: Մի անտեսեք այն, ուշադիր եղեք ու կշահեք:
P.S. Միանգամից չգտնելուց, կրկին փորձեք: Սա երևի միակ տարբերակն է, որ կրկին փորձելուց հաստատ անակնկալ կլինի՝ ի տարբերություն շշերի հակառակ կողմի գրված <Կրկին փորձիր>-ներից :Դ
Ես քեզ ավելի քան հասկանոեւմ եմ, ինձ մոտ դա խրոնիկական վիճակ ա, բնավորության գիծ, ու չես բացատրի ոչ ոքի, պիտի զգան: Հիասքանչ վիճակ ա:
ReplyDelete