Ինչ-որ բան եմ ուզում: Ի՞նչ: Ես էլ չգիտեմ: Հա, իսկապես չգիտեմ: Շատ հակասական զգացողություւներ ունեմ: Մեկ շատ ուրախ եմ, հետո շատ տխուր եմ, հետո՝ կրկին ուրախ, կարելի է ասել գրեթե երջանիկ: Մի օրվա մեջ շատ չե՞ն փոփոխությունները: Դե, իսկ գլխացավս միակ ինդիկատորն է իմ քաոսային մտքերի, զգացմունքների ու ներկա վիճակի:
Չգիտեմ էլ ինչու է միշտ այսպես լինում՝ ուրախ-տխուր-ուրախ-մանթո-արդեն կեղծ ուրախ-գլխացավ...
Ու խեղճ բլոգս ստիպված է ինձ հետ արթուն մնալ այս ուշ ժամին: Էէէ, բոլորին տանջում եմ:
Ի՞նչ անեմ. միայն բլոգիս եմ ասում, որ երջանիկ եմ. վախենում եմ շատերին ասելուց՝ չեն հասկանա, որ կարելի է այսքան սիրել կյանքը, այդքան սիրել ամեն ինչ: Գիժ կհամարեն ինձ մարդիկ, իսկ երջանկությունս կնեղանա ու կգնա:
Չնայած, կարծում եմ հաճախ երևում է երջանկությունս: Աչքերիս փայլն ու դեմքիս լայն ժպիտը երևի ինձ մատնում են:
Ինչևէ, ես երջանիկ եմ: Շատ արտասովոր բաներ չեն կատարվում կյանքումս, ուղղակի միշտ կարողանում եմ գտնել երջանկության այն չամիչը, որ կա իմ կյանքում: Իսկ չամիչ, այն էլ շոկոլադապատ, կա յուրաքանչյուրիդ կյանքում: Մի անտեսեք այն, ուշադիր եղեք ու կշահեք:
P.S. Միանգամից չգտնելուց, կրկին փորձեք: Սա երևի միակ տարբերակն է, որ կրկին փորձելուց հաստատ անակնկալ կլինի՝ ի տարբերություն շշերի հակառակ կողմի գրված <Կրկին փորձիր>-ներից :Դ
Sunday, October 9, 2011
Saturday, October 8, 2011
Բարին և Չարը
Բարի, չար…
Ի՞նչ բառեր են սրանք…
Երկար տարիներ ես իրոք չէի հասկանում այս բառերի
իրական իմաստը: Ու որքան երջանիկ էի ես այդ ժամանակ: Ես չէի հասկանում ոչ այն պատճառով,
որ տհաս էի կամ ուղղակի ինձ բացատրող չկար. ո՛չ, ամենևին: Ես ուղղակի առիթ չէի ունեցել
շփվելու չարի հետ: Չնայած՝ չար ես պատկերացնում էի հեքաթների կախարդներին: Բարին էլ
շատ չէի պատկերացնում. դա ինձ համար սովորական բան էր:
Փոքր էի այդ ժամանակ: Քիչ բան էի հասկանում:
Հիմա էլ, չնայած, էլի շատ բաներ չեմ հասկանում, բայց, ցավոք, գիտեմ արդեն բարու և չարի
տարբերությունը:
Պարզվում է, որ շատ-շատ վաղուց է ստեղծվել այդ
հակասությունը: Չգիտեմ, երևի ինչ-որ մեկը մի օր որոշել է տարբերվել մնացածից, առանձնանալ
ու ինչ-որ վատ բան է արել, ասենք, ցավ է պատճառել իր նմանին: Վերջինս էլ, քանի որ իր
կյանքում նման բան տեսած չկար, որ մարդը մարդուն
վնասի, զարմանքն արտահայտել է ում պատահի: Այդպես տարբերվող ցանկացողը դարձել
է հանրահայտ: Իր մասին խոսում էեն ծանոթ ու անծանոթ, ահել ու ջահել, ցանկանում էեն
անձամբ ճանաչել բոլորը: Նա հասնում է իր նպատակին: Ինքնաբավարարված, արդեն հանրահայտ
մարդը ցանկություն է ունենում ավելի բարձրանալ փառքի աստիճաններով ու սկսում է դրսևորել
իր թաքնված ամենավատ հատկությունները: Իհարկե, դրանից հետո մարդիկ սկսում են ավելի
շատ խոսել նրա մասին, բայց արդեն շատ վատ են ընդունում նրան, չարանում են նրա նկատմամբ:
Այսպես շատերի մոտ է ցանկություն առաջանում ճանաչում ձեռք բերելը՝ անկախ ամեն ինչից.
և նրանք գնում են արդեն անցած, փորձված ճանապարհով՝ չարություն անելով: Այսպես ավելանում
է չարությունը ողջ աշխարհում: Իսկ այդ շրջանում բարու մասին խոսք չէր գնում, քանի որ
դա սովորական էր. այդպես պետք է լիներ:
Իսկ հիմա՞: Հիմա ամբողջովին այլ է պատկերը:
Չարը շատ-շատ է արմատացել մարդկանց շրջանում:Արդեն այնպես է դարձել, որ մարդկանց մի
ստվար զանգվածի համար չարություն անելը դարձել է օրվա հաց ու ջրի պես մի բան, ցավոք:
Բայց, ի ուրախություն ինձ, բարի մարդիկ դեռ կան, համենայն դեպս, իմ շրջապատում շատ
են: Նրանք ծանոթի, թե անծանոթի, միշտ պատրաստ են օգնության ձեռք մեկնել, դժվարությունները
պատրաստ են միասին հաղթահարել. Նրանց համար դա է ճիշտը, մարդավարին:
Կարծում
եմ, իրականում բոլորիս մեջ էլ կան բնավորության բարի ու չար գծեր, սակայն պետք է կարողանալ
դրանք ի հայտ բերել, կարողանալ ճիշտ գնահատել: Ես միշտ փորձում եմ մարդկանց մեջ միայն
լավ հատկանիշները տեսնել, դրանց վրա կենտրոնանալ: Լավը տեսնելով՝ հաճելի զգացողություններով
եմ լցվում դեպի մարդը ու, ինքնըստինքնյան, չար չեմ կարողանում լինել: Իսկ դիմացինս,
որքանով էլ վատ հատկությունները շրջապատին ի ցույց հանած մարդ լիներ, ակամայից իմ վերաբերմունքի
ազդեցության տակ դառնում է բարի: Այստեղ են ասել. <Ինչ ցանես, այն էլ կհնձես>:
Ու ես դառնում եմ ամենաերջանիկ մարդկանցից մեկը. կարողանում եմ մարդու մեջ տեսնել ու
արմատացնել բարին, միայն ու միայն լավը: Դրանից
հետո մարդիկ ավելի շատ են ժպտում (ժպիտիս ի պատասխան), փոխվում են նրանց մտքերը. չարը
կամաց-կամաց նահանջում է:
Երջանիկ կլինեմ, եթե բարին նորից տարածվելով՝
իսպառ ջնջի չարը երկրի երեսից ու գոնե մեր եկող սերունդն ընդհանրապես չճանաչի չար ասվածը:
Ուղեղիս մեջ իր տաք անկյունն է գտել բարեկամներիցս
մեկի գերեզմանաքարին գրված տողերը (հավանաբար նրա խոսքերն են. շատ բարի էր նա).
<Բարի եղեք, մարդի՛կ: Բարությունը չի կորչում, այլ մարդուն մարդ է պահում>:
Դե ինչ, մարդիկ, բարի լինենք, ժպտանք իրար ու
հաղթենք մեր մեջ եղած չարին…
ԲԱՐԵՎ...
Բարև... Ասում եմ այս բառն ինձ, ազգիս ու աշխարհին: Միշտ օգտագործել եմ այս բառը հայության մեջ շատ տարածված ռուսալեզու <Պռիվեեեեետ>-ի փոխարեն մարդկանց օրվա մեջ առաջին անգամ տեսնելուց: Բայց երբ իմացա <Բարև> բառի իմաստը. բարի արև, բարի կյանք, սկսեցի կիրառել բառը իր ողջ հմայքով ու իմաստով: Այնպես ոգևորված եմ ասում բարև, կարծես իմ մաղթանքից է կախված տվյալ մարդու կյանքը, կամ էլ գոնե այդ օրը: :Ճ Ամեն դեպքում, ասում եմ ԲԱՐԵՎ՝ լայն ժպիտով, ամբողջ սրտով ու հավատով, որ մաղթանքս կկատարվի: Ի՞նչ անեմ, մեջս դեռ չի մարել վաղ տարիքից եկող այն հավատը, որ ինչ-որ բանով, իմ փոքր քայլերով կարող եմ ինչ-որ բան փոխել, փոխել դեպի լավը, ցանկալին: Չեմ մեծանում էլի... Բայց ուրախ եմ դրա համար:
Անկեղծ բարևենք իրար, ՄԱՐԴԻ՛Կ...
Անկեղծ բարևենք իրար, ՄԱՐԴԻ՛Կ...
Subscribe to:
Posts (Atom)